• ABA: Saygıdeğer, saygıya layık kişi. Bazı Türk boylarında “ana’’,’’abla’’ , bazılarında ise baba anlamında da kullanılmaktadır.
  • ABADAN: 1- Cömert, verici 2- Bağışlayıcı, gönül yapıcı
  • ABAK: Temiz, iffetli, namuslu kişi
  • ABAKA: Yakın akraba, amca çocuğu
  • ABAKAN: Alicenap
  • ABAKAY: 1- Yakın akraba, yeğen, amca çocuğu 2- Sibirya’da saygın ve sözü geçen hanımlara verilen bir unvan
  • ABALA: Abla
  • ABAR: (Avar): 1- Gösteriş, heybetlilik 2- Baş eğmez, dirençli
  • ABAŞ: Hanım yürüyüşü (Küçük narin adım)
  • ABAY: 1- Aydınlık, aydınlık verici 2- Hayret uyandıran, hayret verici
  • ABAKIYMIŞ: Gönül kırıcı, can yakıcı
  • ABÇAR-(Avşar): 1- İşin ehli kişi, iş bitirici 2- Uyumlu, itaatkar
  • ABI: 1- Can, ruh 2- Soyluluk
  • ABIÇ: Gönüllü
  • ABIDAN: İçli, gönül insanı
  • ABIK: İçli, gönüllü
  • ABIKAN: Mec.Soylu
  • ABIL: Gönüllü, İstekli
  • ABINAK: Sakinleşmiş gönül rahatlığı içinde olan
  • ABINÇ(Avunç): Avunç, teselli
  • ABIŞ(Apış): Bacağın diz kapağından yukarısı
  • ABIŞKA : İçten, içtenlikle çalışan
  • ABIZ: Ruhsal, ruhlarla ilgili
  • ABİKE: Alicenap, yüksek gönüllü
  • ABİN: Mutlu, memnun, hoşnut
  • ACAR: 1-Gayretli,Hareketli 2- Gözü pek, yırtıcı
  • ACLAN: Açık,Açılan
  • ACU-(Acı,Açığ): 1- Açık 2-Keskin, sert 3- Açı,aralık
  • ACUN: Dünya, yeryüzü
  • ACUNAL: birl. Acun/Al (Almak’tan)
  • ACUNAY: birl. Acun/Ay/Mec.”Dünya güzeli”
  • ACUNLUK: Dünya malı,dünyalık
  • ACUNSUZ: Dünya malında gözü olmayan
  • AÇA: 1- Toplum içinde saygınlığı olan kişi 2-Analık derecesinde saygıya layık hanım
  • AÇAN: Açma eylemi içinde olan (Çiçek gibi)
  • AÇIĞ: 1-Açık,dürüst 2- Bahşiş bey yada hanların verdiği bahşiş
  • AÇIK: (Açığ) Büyük kardeş
  • AÇIL: Açık, açılmış
  • AÇUK: (Açık) İyi huylu,mülayim
  • ADAK: 1-Söz,nişan 2-Bağış,sungu
  • ADAL: Sadık, güvenilir
  • ADALAN: Ünlü, şöhretli
  • ADALDI: Ünlü
  • ADALIR: Ünlü
  • ADALMIŞ: Ünlü
  • ADAN: Uygunluk, liyakat
  • ADANIR: Ünlü
  • ADANMIŞ: Adaklı,adak olmuş
  • ADAR: Adama eyleminde bulunan
  • ADAY: Memnunluk,hoşnutluk
  • ABDAN: Ünlü
  • ADBERİLGEN: Adına layık ve ününü hak etmiş kişi
  • ADIKTI: Ünlü
  • ADIN: Ünlü,adı anılan
  • ADINÇIĞ: 1-Seçkin,mümtaz 2- Olağanüstü, fevkalade, bambaşka
  • ADIÖTE: birl. Adı/Öte Mec. Temiz bir üne sahip
  • ADIVAR: Ünlü,tanınmış
  • ADIYAKŞI: birl. Adı/Yakşı(Adı güzel)
  • ADIYAMAN: birl. Adı/Yaman Mec. Ürkütücü bir üne sahip kişi
  • ADIYEKE: birl. Adı/Yeke(yeğ) Mec. Saygıyla anılan kişi, adı yeğlenen kişi
  • ADKIR: Aygır,erkek at
  • ADMIŞ: Ün almış, tanınmış
  • ADSAY: birl. Ad/Say Mec. Adına saygı duyulan kişi
  • ADSIZ: 1- Fakir,kimsesiz
  • AFŞAR (Abçar)
  • AFŞIN: Apçın,(Opçın) Zırh,demir örgülü savaş giysisi
  • AFTABA: Su ibriği
  • AGA (Ağa,Aka): 1-Saygıdeğer, ulu kişi 2- Cömert,koruyucu 3-Büyük erkek kardeş,ağabey
  • AGOLA: Yönetici,amir
  • AGUN: Tatmin,avuntu
  • AGUNMUŞ: Avunmuş,sakin
  • AĞAÇA: Akça, beyazca, alımlı
  • AĞALAK: Oğlak
  • AĞALBAY: Muhterem,saygıdeğer
  • AĞAN: 1-Yüksek,yukarıda,yukarılara çıkan 2- Geceleri gökten hızla geçen, ışıklı nokta
  • AĞAR: 1- Ağı ağırbaşlı, oturaklı 2- Gönül ferahlığı 3- Göğe yükseliş
  • AĞARTMIŞ: 1- Namuslu,dürüst 2- Alçak gönüllü, mütevazı
  • AĞAT (Akat): Namuslu, gönüllü, iffetli
  • AĞAYA: Makul,geçerli,uygun
  • AĞDUK: Kutsal,muhterem
  • AĞICI: Ağcı, Akçı, Akıcı, Hazinedar, Hazine sorumlusu
  • AĞIÇ: Varlık, hazine,servet
  • AĞILGAT: 1-Saygıdeğer 2- Yıldız,gezegen
  • AĞIM: Yükseliş
  • AĞIR: 1- Ağırbaşlı,olgun 2- Ünlü,saygın
  • AĞIRBAŞ: birl. Ağır/baş, olgun, alçak gönüllü
  • AĞIŞ: (Ağıç) Hazine, servet
  • AĞIT: Mersiye,ölüm Türküsü,göğe yükselen feryat
  • AĞLAMIŞ: Çileli,çile çeken
  • AĞMIK: 1- Ünlü,tanınmış 2- Yüksek rütbeli
  • AĞRAK: Yükselen,ilerleyen
  • AĞRITMIŞ: Mec. Acı kuvvete sahip kişi
  • AĞUL: 1- Ay’ın halesi 2- Oba, köy
  • AĞUTUR: Yükselten,yukarı çıkaran
  • AĞZUKARA: birl. Ağzı/Kara. Mec. Sert konuşan, acımasız ve hükmedici konuşan kişi
  • AK: 1- Beyaz 2- Doğuş, doğum 3- Yükseliş 4-Parlaklık 5-Devinim,hareketlilik 6-Mec.Namusluluk,iffet ve güvenirliğin sembolü
  • AKA: Büyük,ulu kişi,saygıdeğer kişi
  • AKABA: Yokuş,meyil
  • AKAÇ: Akıcı
  • AKALIN: bir. Ak/Alın mec. Dürüst,namuslu
  • AKAN: 1- Akıcı 2- Yükselen
  • AKARCA: Dere,ırmak
  • AKAR: Dere,akarsu
  • AKARSU: Dere,ırmak
  • AKAŞ: birl. Ak/Aş mec.Helal rızk
  • AKAY: birl. Ak/Ay 1- Ayın en güzel anı 2- Yenisey Türklerinde “hanımefendi” anlamında kullanılır.
  • AKBAŞ: birl. Ak/Baş mec. Dürüst,namuslu
  • AKBEL: Dürüst,sözüne güvenilir kişi
  • AKBERGÜ: birl. Ak/Vergi fıtrat,huy mec.iyi huylu
  • AKÇA: 1-Beyaza kaçan 2-İpekli dokuma 3-Para,maliye,hazine
  • AKÇALAR: birl.Ak/çalar mec.Ak tenli hanım
  • AKÇALI: Zengin,mal sahibi
  • AKÇALMAZ: birl. Ak/Çalmaz mec.Yanık tenli hanım
  • AKÇIL: 1-Ak tenli, akça yüzlü 2- Ağarmış, aklaşmış
  • AKÇIN: Sözüne güvenilen,sağlam kişilikli
  • AKÇORA: birl. Ak/Çura 1- Şamanist gelenekte iyi ruh ve iyilik perisi
  • AKEL: birl. Ak/El mec.Dürüst,namuslu
  • AKGÜN: birl. Ak/Gün mec. Gelecek,istikbal
  • AKHAN: birl. Ak/Han Şamanist gelenekte “İyiliğin Kutsal Ruhu”
  • AKI: Eli açık,cömert,zengin gönüllü
  • AKIM: 1-Yönelim,yükseliş 2- Akmaktan, akıcı,yayılıcı
  • AKIN: 1-Saldırı,hücum 2-Kazak ve Kırgızlarda, ozan ve müzisyenlere verilen ad
  • AKINAY: birl. Akın/Ay Türkistan’da hanım ozanlara verilen ad
  • AKINCI: 1- Akın eden,saldıran 2- Osmanlılar dönemindeki, öncü birliklere ve bu birliklere dahil olan kişilere verilen unvan
  • AKIŞ: 1-Yükseliş 2-Akmaktan akış 3-Servet,hazine
  • AKKARA: birl. Ak/Kara mec.Zıtların bütünlüğü
  • AKMAN: birl. 1-Temiz,iffetli 2-Apak,bembeyaz
  • AKOBA: birl. Ak/Oba mec.soylu
  • AKSAK: 1-Aksayan,seken 2-Yükselen,çıkan
  • AKSOY: birl. Ak/Soy mec.Soylu
  • AKŞAMAN: birl. Ak/Şaman Şamanist gelenekte,iyi ruhlarla ilgilenen ve ilişkiye giren kam
  • AKŞİT: Yürekli,gözükara
  • AKTAN: birl. Ak/Tan seher vakti,şafak
  • AKUZ: birl. Ak/Uz (Uzman,usta)
  • AKÜN: birl. Ak/Ün mec.Temiz,şöhretli
  • AKYOL: birl. Ak/Yol mec.Dürüst,namuslu
  • AKYÖN: birl. Ak/Yön mec.Dürüst,namuslu
  • AKYÜZ: birl. Ak/yüz mec.Dürüst
  • AL: 1-Bayrak kumaşı 2-Kızarmış,kızarık 3-El,kolun bilekten aşağı kısmı 4- Ala,alaca 5-Almaktan al
  • ALA: Karışık renkli,benekli
  • ALABAN (Alban)Timsah
  • ALACA: Karışık renkli
  • ALAÇUK: Kulübe,baraka,Altay Türklerinde,oda,(Çadırın iç bölmesi)
  • ALAGAN: (Algan)Fatih
  • ALAGAŞ: Ender rastlanan,nadir
  • ALAGÜN: birl. Ala/Gün Gün ortası
  • ALAK: Yok edici,öldürücü,alıcı,avlayıcı
  • ALAN: 1-Işık,nur 2-Orman içindeki açık ve düzlük bölge 3- algan
  • ALANÇA: Bahçelerdeki ağaç aralarında bulunan çimenlik bölge
  • ALANGUVA: birl. Ala/Geyik
  • Cengiz Kaan’ın onuncu göbekten büyük anası 2- Ergenekon destanında adı geçen Uldız Han’ın kızı
  • 3-Türk mitolojisinde yer alan ünlü kadın ki, efsaneye göre, bir nevi Türklerin ’’Meryem Ana” sı gibidir.
  • ALAR: Yalancı karanlık(Gündüz vaktinde)
  • ALAS (Alaz) Şamanist gelenekte “Ateşteki Kutlu Ruh’’
  • ALASAYVAN: Şafak vakti,Güneşin doğuşu
  • ALASI: Erek,amaç,sahip olunması istenen nesne
  • ALATAŞ: birl. Ala/Taş Köz,ateş parçası
  • ALAYUNT: birl. Ala/Yunt Altay Türklerinde “kısrak” anlamında kullanılmaktadır.
  • ALBA: Yükümlülük,hizmet yükümlülüğü
  • ALBAGA: Hasılat,savaş yada av ganimeti
  • ALBAN: Haraç,ganimet
  • ALBATU: Bürokrat, hizmetle yükümlü kişi
  • ALBENİ: Çekim,cazibe,sempati
  • ALCU (Alçu)Alıcı,avcı
  • ALÇİÇEK: birl. Al/Çiçek (Gül’ün Türkçe karşılığı)
  • ALÇİN: Kızıl renkli bir çalı kuşu
  • ALÇU (Alcu)1-Algan,Fatih,2-Alcı,Avcı
  • ALDI: 1-Öncü,öndeki,selef 2-Algan,Fatih
  • ALDUR: Ok atışı,oklayış
  • ALEV (Yalav…Yal kökünden)Ateşten çıkan ışık
  • ALGAN: Fatih,Fetheden
  • ALGAZIN: Yabani vahşi hayvan
  • ALGI: 1-Fetih,Almaktan… alım 2- Fehim,algılama
  • ALGIN: 1- Serap 2-Yüksek yer 3- Bitiricilik,bitiriş
  • ALGIŞ (Alkış): Dua,yakarış,niyaz
  • ALGU: 1-Tüm,hepsi 2-Toplum,topluluk 3-Silah 4-Alıcı,avcı
  • ALGUR: Sakin,kendi halinde,kendinden emin
  • ALGÜN: birl. Al/Gün”…Kazak ve Kırgızlarda,doğum sırasında yaşanan dikkat çekici,unutulmaz günleri mecz eder.
  • ALICI: Alcu,Avcı
  • ALIK: Alıngan,Kırgın
  • ALIM: 1-Çekim,Cazibe 2-Vergi,Haraç
  • ALIMGA: Yazıcı,(Han ve Kaanların buyruk ve fermanlarını yazan görevli kişi)
  • ALIMLI: Çekici,Cazibeli
  • ALINAK: birl. Alın/Ak mec.dürüst,namuslu
  • ALINCAHAN (Alınçak Han) Oğuzname’ye göre,Türk’ün oğullarından
  • ALINÇAK: 1-Çekici,cazip 2- Alıngan,nazik
  • ALINGAN: Alınan,incinen,gücenen
  • ALK: Bitirmek,yok etmek,sona erdirmek,bitiricilik
  • ALKA: 1-Bitirici,yok edici 2-İleri,ilerici
  • ALKABÖLÜK: birl. Alka/Bölük..Vurucu Tim
  • ALKAN: Alkan,Fatih
  • ALKAR: Bitirici,yok edici
  • ALKAŞ: Bitirici,yok edici
  • ALKI: Pervasız,vurdumduymaz
  • ALKIM: 1-Gökkuşağı 2-Gerdan
  • ALKIR: Tamamlayıcı,bitirici
  • ALKIŞ: Algış,dua,övme,yüceltme
  • ALMA: Elma
  • ALMAKAY: Elma yanaklı
  • ALMALUK: 1-Alınması gerekli olan 2-Elma bahçesi
  • ALMAS: Almaz,nazlı
  • ALMILA: Elma
  • ALMIŞ: Algan,Fatih
  • ALP: Bu sözcük birçok erdemi içinde barındırır. Bilgelik, yiğitlik, fedakarlık, kahramanlık,
  • gözükaralık, toplumculuk, vb. ile birlikte tüm bunlar arasındaki uyumu da içerir.
  • ALPAGU: Düşmanına tek başına saldıran kişi
  • ALPAGUT: 1-Alplik gösteren kişi 2-Kurt soyundan 3- Seçkin ve saygın kişi
  • ALPEREN: birl.Alp/Eren (Gazi, Derviş) Toplumun sayıp sevdiği, örnek aldığı savaşçı kişilerin genel adı
  • ALPMAN: Alp gibi Alpçe yaşayan
  • ALTAÇU (Altaç): Aldatıcı taktik sahibi
  • ALTAMIŞ: Aldatıcı,hileci
  • ALTAN: 1-Altın 2-Güneşin doğuş anı,Şafak
  • ALTANURUG: (Altın Uruk) Cengiz Kagan ve oğullarının soyuna verilen unvanlardan
  • ALTAY: 1-Al/Ala/Tay 2-Altın 3-Ormanlarla kaplı yüksek dağ
  • ALTINDAĞ: birl. Altın/Dağ/Altay dağlarının,diğer adı.
  • ALTU (Aldu): 1-İlk,Birinci 2-Algan,Fatih
  • ALTUN: Altın
  • ALTUNSABAK: birl. Altun/Sabak(sopa,değnek)
  • ALUÇ: 1-Alıcı(Alçu) 2-Kayın cinsi bir ağaç
  • ALUNGAN: Alıngan,nazlı
  • ALUNUR: Nazlı
  • ALYU: (Algu)
  • T..Çağatay Han’ın torunu
  • AMAÇ: (Umaç)Gaye, hedef, beklenti
  • AMAN: (YAMAN) Sertlik
  • AMGAK: Emek/Zahmet
  • ANAÇ: 1-Anacık 2-Analık duygusu çok gelişmiş 3-Anaya çeken 4-Doğurgan, üretken
  • ANAGAY: Anaya çekmiş, anaya benzer
  • ANASIOĞLU: birl. Anası(nın)Oğlu (Babası erken ölmüş ve özellikle anası tarafından bin bir güçlüklerle yetiştirilip büyütülmüş, yetim çocuklar için kullanılmış olduğu anlaşılan Türk adlarından)
  • ANAT: 1-Anı,Anılan 2- Yakın,hısım
  • ANAZ: Yeğrek, evla, eftal
  • AND (ANT) 1-Yemin,söz 2- Yakın akraba
  • ANDA: Birlikte ant içmiş(kan kardeşi) (Anda’lık Türklerin en eski geleneklerinden biridir. Andalar birbirlerini kardeşlerinden daha ileride korur, sayar ve kayırmaya çalışırlar.)
  • ANDAÇ: Hatıra, anı olsun diye verilip,alınan hediye
  • ANDARIMAN: Anılara değer veren ve saygı gösteren kişi
  • ANDIR: Anısı ola hatıra
  • ANGAY: Anılarına bağlı olan kişi
  • ANGI: 1-Anı,hatıra,2-Yetki, yeterlilik
  • ANGIM: Mamur, hakim
  • ANGIN: Ünlü, anılan, adı duyulan
  • ANGIŞ: Ünlü, meşhur
  • ANGIT: Yaban ördeği
  • ANIK: 1-Anlayış, yetenek, fehim 2- Hafıza, bellek 3- Hazır, mevcutlu
  • ANLI: 1-Sakin, ağırbaşlı 2- Bellek, hafıza
  • ANIT: Anı olsun diye yapılan yapı
  • ANITGAN: Anıt yapan
  • ANLI: Ünlü, tanınan
  • ANNAK: Yadigar, hatıra
  • ANT: And, Yemin
  • ANTLIĞ: And içmiş, Yeminli
  • ANUÇUR: Övülmüş, övülmeye layık
  • ANUK: Yadigar, hatıra
  • ANUŞ: Anış, anma eylemi, anı
  • APA: Ulu, büyük, saygıyı ve hürmeti hak etmiş kişi (Bazı Türk bölgelerinde “baba” anlamına da kullanılmaktadır.
  • APAĞ: Apak, temiz
  • APAK: Temiz, namuslu,iffetli
  • APATEG: (Apatek)birl. Apa/Tegtek(gibi,benzer)
  • ARA: Orta yer, ortalık, boşluk, orta
  • ARAL: 1-Ada 2- Aralık,orta, ortalık
  • ARAS: 1- At kılı 2- Kalın yün 3- Talih,baht
  • ARASLAN: Arslan (Çuvaşlarca söylenişi)
  • ARAT: Cesaret, yüreklilik
  • ARBIŞ: Büyü,efsun
  • ARBUZ: Büyü, sihir
  • ARCA: 1-Arıca, saf, temiz 2- Çam ağacı, çamdan yapılmış kutu
  • ARDA: 1-Uzun değnek 2- Artçı, halife, ardı sıra giden
  • ARDALI: (Ardalu) Yönetici, amir
  • ARDIÇ: 1- Halife, artçı 2- Bir ağaç türü
  • ARGA: Zeki, akıllı
  • ARGAN : (Arkan) Kement, kement bağı
  • ARGATU: Yaban koyunu
  • ARGIÇ: 1- Kır, mera 2- Gurur
  • ARGIN: 1-Yavaş, sakin 2- Gelecek yıl
  • ARGUN: Pars cinsinden avcı bir hayvan
  • ARGUŞ: (Arkuş)1- Edepli, terbiyeli 2- Haberci, haber veren
  • ARGÜDEN: birl. Ar/Güden, Arlı, edepli
  • ARI: (Arık) 1- Saf, arı, arınmış 2- Irmak, dere
  • ARICA: Soylu, temiz, iyi huylu
  • ARIÇ: Barış, sulh
  • ARIĞ (Arı, Arık)
  • ARIK: 1- Arı, arınmış, temiz 2- Narin, ince yapılı
  • ARIL: Arınmış, temiz, pak
  • ARIN: Saf, arınmış
  • ARINÇ: 1-Barış, kurtuluş 2- Temizlik, saflık, günahsızlık
  • ARINIK: Saf, şeffaf, billur
  • ARINMIŞ: Temiz, gönüllü
  • ARKIN: 1-Argın, yavaş, sakin 2- Halef, ardıç
  • ARKIŞ: 1-Ulak, haberci 2- Kervan, kafile
  • ARKUN: Halef, geriden gelen, takipçi
  • ARKUY: Siper, mevzi
  • ARKUZ: (Arguz) Edepli, iyi huylu
  • ARLAĞ: Arlı, edepli
  • ARLAT: Biricik oğul, anaların en çok üstüne düştükleri oğul
  • ARMAGUN: Armağan, hediye
  • ARMAĞAN (Yarmagun-Yarmagan)- Hediye
  • ARMAN: 1- Onurlu, arlı, edepli 2- Dilek, istek 3- Hayal, fantezi
  • ARPA: 1- Büyü, tılsım, Şamanist gelenekte, Kamların okuduğu dua 2- Tahıl
  • ARPAD (Arpa)
  • ARSİN: (Ersin) Kurtuluş, istiklal
  • ARSALAN: Arslan
  • ARSLAN: Yırtıcı hayvan Mec. Cesaret, atılganlık ve gözü pekliği sembolize eder.
  • ARSLANBALA: birl. Arslan/Bala..Arslan yavrusu
  • ARSLANCIK: Küçük arslan..Arslan yavrusu
  • ARSLANÇA: Arslan gibi, arslan özelliklerine sahip
  • ARSU: birl. Ar/Su mec. Namuslu, dürüst
  • ARSUN: 1- Efendi, ağırbaşlı 2- Rahata ermiş, huzurlu
  • ARTAGAN: Bereket, artuk, fazlalık, bolluk
  • ARTAM (Erdem)
  • ARTIM: Bereket, bolluk
  • ARTUÇ: Mızrak, mızrak ucu
  • ARTUK: Fazlalık, üstünlük, bereket mec. Varlık, zenginlik
  • ARTUKDOĞAN: birl. Artuk/Doğan
  • Kırgızlarda, olağanüstü vasıflara sahip kişilere verilen bir unvan
  • ARTUN: Vakarlı, ölçülü
  • ARTUR: Cazibeli, çekici, işveli, fettan
  • ARTURU: 1- Ekstrem, uç noktalarda 2- Bereket, bolluk
  • ARTUT: Armağan, hediye
  • ARVIŞ: Sihir, büyü, tılsım
  • ARZIK: Fanatik, bağnaz, sofu
  • ASAN: 1- Sağlıklı, zinde 2- Asma eyleminde olan
  • ASENA: Efsanevi dişi kurtun adı. Yakın, Yakınlık duyulan
  • ASIGLI: Faydalı,Gerekli
  • ASIĞ (Ası,Asık) 1- Fayda, Çıkar 2-Kar,temettü
  • ASPAR (Asbar) Faydalı, işe yarayan
  • ASRAK: Himaye, Koruma
  • AŞAN: Aşmak’dan …mec. Azimli, engel tanımaz
  • AŞIT: 1- Aşılacak, aşılması gerekli olan 2- İşitmekten…İşit, kulak ver
  • AŞKAR: 1- Savaş atı 2- Kuyruk ve yelesi kara, vücudu kula renginde olan at
  • AŞKIN: 1- Aşmış, üstün, faik,akranlarından ileride olan 2- Melodi,nağme
  • AŞUK: 1-Aşık,aşmış, geçmiş 2- Tolga
  • AŞULA: Yılmaz irade sahibi
  • AŞUR: Aşırmaktan… mec. Yılmaz, gayretli
  • ATA: 1- Ulu, saygıdeğer kişi 2- Baba, dede, ced 3- Adın ve soyun bağlı olduğu kök
  • ATABAY: birl. Ata/Bay lala, beybaba. Han, Kağan ve padişah çocuklarını eğitip yetiştiren kişilere verilen bir unvan
  • ATAÇ: 1- Atasına bağlı, Atasının yolunda 2- Atadan intikal eden 3- Büyüklük gösteren çocuk
  • ATADAN: Miras, manevi miras
  • ATAERİ: birl. Ata/Eri mec.Atalarına ve geçmişine saygılı
  • ATAGÜÇ: birl. Ata/Güç mec. Gücünü atalarından almış
  • ATAĞ: (Atak) 1- Ün, nam, şöhret 2- Atılgan 3- Dağ yolu 4- Çağlayan 5- Bir şahin türü
  • ATAHAN: birl. Ata/Han mec. Devletin ilk kurucu büyüğü, devlete ad veren kişi
  • ATALA: Tanınmış, ünlü ve zengin
  • ATALAN: Ünlü, Meşhur
  • ATALAY: Ad almış, ün almış, meşhur kişi (Atila’nın asıl adının bu ve bundan bozulup çevrilmiş hali olduğunu söyleyen bazı tarihçilerimiz de var.)
  • ATALIK: Miras
  • ATALMIŞ: Ünlü, meşhur
  • ATAMAN: Ulu, Saygıdeğer kişi
  • Bir kısım tarihçilere göre, Osmanlının, kurucusu olan Osman bey’in asıl adı budur. Bir kısmı
  • Atman, bir kısmı Otman der.
  • ATASAGUN: birl. Ata/Sagun Hekimlerin en ulusu başhekim Şamanist gelenekte de aynı ad, en iyi kamlar için kullanılmaktadır.
  • ATAY: 1- Ünlü, tanınmış 2- Akın, hücum
  • ATIGAY: Ünlü, tanınmış
  • ATIĞ: Adı sanı belli, ününü arttırmış kişi
  • ATIL: Ünlü, meşhur
  • ATILGAN: Atak, gözüpek,cesur
  • ATILMIŞ: Atılgan, gözüpek
  • ATIŞ: Ünlü, meşhur
  • ATİLAY: Türk tarihinin en önemli kişilerinden,Batı Hun imparatoru, Bu kişinin adı üzerinde tarihçi ve dilciler pek de anlaşamamışlardır. Benim görüşüm de göç sırasında İtil ırmağı kıyısında doğmuş olmasından dolayı “İtil/Ay”dır. Ancak bununla birlikte bu kişi için bazı adlar söylenmekte (Atila,Atilla,Atılay,Atilay,Atalay,Atlıhan vb.) Anlamlar:1- Atacık,babacık 2- İtil ırmağı kenarında doğduğundan ve Türklerdeki eski bir gelenekten dolayı “İtil” çocuğu anlamında verilen İtilay’ın zamanla Atilay’a dönüşümü 3- Atlı/Ay 4- Atlı/Han 5- Macar dilinde çelik anlamına gelen “Atzel” den
  • ATLIĞ: Ünlü,zengin
  • ATMACA: Yırtıcı bir avcı kuş
  • ATMAN: Ünlü, saygın
  • ATMIŞ: Atma eyleminde bulunmuş (ok,kargı vb.)
  • ATSAK: Ünlü, adı duyulan
  • ATUK: Bolluk, bereket
  • AVAR (Abar) 1- Heybet, büyüklük(Abartı) 2- Dirençlilik, dayanıklılık
  • AVAZ: Nara, yüksek perdeli ses, çığlık
  • AVCI: Av yapan, avlayan
  • AVCIL: Avlayıcı, av işinin uzmanı
  • AVGAN: Avuntu
  • AVINÇ: Avuntu, teselli
  • AVINÇA: Avunç
  • AVINGU: Avunç,teselli
  • AVLAK: Av yeri, av olanı
  • AVKAR: Bozkır bıldırcını
  • AVUNÇ: Teselli, avuntu
  • AVUÇU: Avunç
  • AVUNDUK: Avuntu, teselli
  • AVUTMUŞ: Teselli eden
  • AY: Dünyamızın uydusu olan gezegen. Ancak Türk kültüründe bu ad güzellik, temizlik, ahlaklılık vb. değerleri de içeren birçok öğeyi içinde barındıran bir sembol ve mecaz olarak kullanılmıştır. Çok önceleri erkeklerde kullanılmasına karşın, zamanla kız çocuklarına ad olarak verilmiş, gerek başta, gerekse de son da, birleşik ad olarak değerlendirilmiştir. Bununla birlikte bazen geçmiş örneklerde de görüleceği gibi hem erkeklerde hem de kızlarda kullanılmıştır. Ancak yine de ağırlık kız adlarındadır.Ve kız adlarında önemli bir konumdadır.
  • AYAĞ (Ayak) 1-Uğur, şeref, şan 2- Devinim, hareket (ayaklanma sözü) buradan gelir.
  • AYANA: birl. Ay/Ana Altay Türklerinin eski kutsal kadın ruhlar dan
  • AYAS: Ay ışığı, mehtap, gece aydınlığı
  • Altay, Tuva, Çuvaş Türklerinde Tanrı sıfatı olarak kullanılan bir ad
  • AYATA: birl. Ay/Ata Şamanist gelenekte, göğün altıncı katına bakan Tanrı
  • AYAZ: 1- Ay ışığı 2- saf, berrak hava 3- Kuru soğuk
  • AYBAKIM: birl. Ay/Bakım, bakmaktan, bakış
  • AYBAN: birl. Ay/Ban mec. Debdebe, şaşa
  • AYBANDI: birl. Ay/Bandı (Banmak)
  • AYBAR: 1-Ay gibi parlak 2- Heybet,heybetlilik
  • AYBI: İmdat, medet
  • AYBIN: Onur,şeref
  • AYÇIL: Ay ışığı, ay pırıltısı
  • AYDA: 1- Ay’a eş değer güzellikte 2- Dere kenarlarında yetişen hoş kokulu bir çiçek
  • AYDABOLDI: birl. Ayda/Oldu mec. Ay parçası
  • AYDAN: Ay parçası
  • AYDAR: (Aydar Han) saç perçemi, kakül
  • AYDIN: 1- Aydınlık, ışık yoğunluğu 2- Açık, aşikar 3- Entelektüel , münevver
  • AYGAN: İçten, samimi, yaren
  • AYGAY: Nara, bağırtı
  • AYGIN: Sınırsız, uçsuz, geniş
  • AYGIR: Erkek at
  • AYGIRAG : 1-Dağ keçisi 2- Bir geyik türü
  • AYGUÇI: Yönetici, devlet görevlisi, danışman, yarıcı
  • AYIM: Çekicilik, sempati
  • AYIMÇA: Ay parçası
  • AYINTAP: Mehtap, ay ışığı
  • AYIR: Değişik, farklı, başka, fark
  • AYIRBAŞ: birl. Ayır/Baş..Değişim, mübadele
  • AYIRT: Fark, farklılık, ayırım
  • AYITGU: Temyiz
  • AYISIG: birl. Ay/Isıg..Ay ısısı, sıcaklığı
  • AYIT: Söylemek, anlatmak
  • AYITMIŞ: Söyleyen, bildiren, uyaran
  • AYKAÇ: Konuşkan, Konuşmacı, Hatip
  • AYKIN: Geniş, ferah, aydınlık
  • AYKOYUN: birl. Ay/Koyun
  • Yakut destanlarında adı geçen, eski dönem gücü simgeleyen kutsal ruh
  • AYLA: 1-Ayın çevresindeki ışık halesi 2- Devir, dönüşüm
  • AYLU (Aylı): Aydan
  • AYMA: Duyarsız, başıboş vurdum duymaz
  • AYMAN: Aya eş değerde
  • AYMAZ: Vurdumduymaz, başına buyruk
  • AYRAL: Kuraldışı, istisna
  • AYRI: Başka, değişik, farklı
  • AYRIÇ: Bölüşüm, taksimat
  • AYRIKÇA (Ayıkşa): Derviş, mecnun
  • AYRUK: 1- Farklı, değişik 2- Varlıklı, zengin
  • AYSELİG (Aysiliğ) birl. Ay/Silig, dürüst, namuslu
  • AYTAK: Konuşmacı, hatip
  • AYTAR: Haberci, muhbir
  • AYTEK: Konuşmacı, hatip
  • AYTIN: Aydın, aydınlık
  • AYTIŞ: Nutuk, anlatım, hitabet
  • AYTIŞAN: Hatip, konuşmacı
  • AYTUK: Hatip, konuşmacı
  • AYUK: Söz söylenebilen ve sözün değer gördüğü yer
  • AYUR: Konu, bahis, bahse konu olan
  • AYÜN: birl. Ay/Ün Karahanlılar ve Uygurlar döneminde, han ve kağanların analarına verilen bir unvan
  • AYZIT: Şamanist gelenekte “ Ayda ki Kutsal Kadın Ruh”
  • AZBOY: Heyecan
  • AZGIN: Zapt edilmesi zor, sınırı aşmış, tahrik olmuş
  • AZLAĞ. Nadir, az rastlanır.
  • AZRAK: Nadir, az rastlanır.
  • AZUK: (Azuka, Azık): Geçimlik, yiyecek